Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ

[...]Ημείς οι Έλληνες, αγνοούμεν την Ελλάδα και τον Έλληνα, περισσότερον κάθε Κίνας, κάθε Κινέζου. Φανταζόμεθα τον εαυτό μας και τον τόπον μας, απο τα γράμματα που μας στέλλουν οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι μας αγνοούν εντελέστατα. Και εις την ιδικήν μας υ π ν ο β α τ ι κ ή ν κατάστασην και εις την ιδικήν μας παραφροσύνην, προστίθενται και αι ευρωπαϊκαί εξωφρενικαί γνώμαι και συμβουλαί και μας αποτρελλαίνουν τελειωτικώς, χαπτόμεναι όπως χάπτεται η κάθε γνώμη του κάθε Δίτεριχ ή Μίντεριχ, του οποίου του καπνίζει να μας φωτίση και μας συμβουλεύση και μας βάλει νόμον εις το σπίτι μας και μας οδηγήση εις τον δρόμον μας, σαν είμεθα εμείς στραβοί και παραλυτικοί. Όλαι μας λοιπόν αι ιδέαι, ο χωρισμός των Ιδανικών εις Αρχαϊσμόν και Κλεφτισμόν, όλη η παραφροσύνη του γλωσσικού ζητήματος, η κάθε άγνοια και η κάθε ξενομανία, η τελεία σύγχυσις και ανεμοζάλη κάθε ιδέας και κάθε πράγματος, εκεί έχει την αληθή πηγή της. [...]

[...] Κοινωνία η οποία επέταξε την φουστανέλλα προχθές και εφόρεσεν ευρωπαϊκα. Κοινωνία η οποία επέταξε συγχρόνως κάθε ιδέαν και αίσθημα ελληνικόν και ήρπασε κάθε φραγκικόν. Και όπως είναι μεν εύκολον να πετάξη κανείς εσωτερικά και εξωτερικά φορέματα αλλά δυσκολώτατον να προμηθευθή καλά ξένα και να φορέση καλά τα ξένα, έμεινε θεόγυμνος. Κάτι χειρότερον. Επήρε και εφόρεσεν ό,τι έτυχε και ευρέθη ενδεδιμένη αρλεκινικά, δηλαδή κωμικώτατα. Ευρέθη με μίαν μανίαν μίσους κατά των ιδικών της πραγμάτων και μίαν τραγικήν ξιπασιάν προτων ξένων. Ευρέθη αρπάζουσα με μονομανίαν αρχοντοχωριάτου κάθε λάμποντα ξένον τενεκέν.[...]

[...] Ο Ευρωπαϊσμός, ών απομίμησις, δεν είναι πρόοδος, αλλ’ ο π ι σ θ ο δ ρ ο μ ι κ ό τ η ς. Πρόοδος είναι η χειραφέτησις απο κάθε μίμησιν, η ελευθερώσις απο κάθε δουλείαν, η στροφή προς την φύσιν. Εκεί η αλήθεια, εκεί η ζωή, εκεί η πραγματικότης, εκεί η δ η μ ι ο υ ρ γ ί α, εκεί η π ρ ω τ ο τ υ π ί α. Ούτε ζωγράφος, ούτε γλύπτης, φιλόλογος, μουσικός, αρχιτέκτων είνει κανείς αληθινός- και μη χανώμεθα πλεόν αλληλοκοροϊδευόμενοι, σώνει ένας αιών- όταν επαναλαμβάνη μόνο ό,τι έμαθε είς τον τόπον και την σχολήν, όπου εδιδάχθη. Ζωγράφος, γλύπτης, φιλόλογος, μουσικός, αρχιτέκτων αληθινός είναι εκείνος, ο οποίος εσπούδασε μεν οπουδήποτε θέλετε, εμελέτησε όλα τα επίγεια, αν θέλετε, τόσον το καλλίτερον, αλλ’ ο οποίος, ων απο ένα τόπον, ζων είς ένα τόπον, δύναται να εκράση τον εαυτόν του, να δημιουργήση, το καλλιτέχνημα του, κατά την φύσιν του και απο την γύρω του φύσιν, συμφώνως προς την μίαν και την άλλην, δηλαδή φυσικά και ελεύθερα. Πάσα προσπάθεια μετατοπίσεως, των ασείστων αυτών αληθειών, εξαφανίζει μόνον τον προσπαθούντα τοιούτον τι, χρησιμεύει μόνον δια να αποδειχθή η δύναμισ της φύσεως των πραγμάτων, διότι και εις τους ηρωικώτατα και ειλικρινέστατα σκοτωμένους εις απομιμήσεις, ανευρίσκονται υπεισερχόμενα ασυναισθήτως όλα τα χαρακτηριστικά της φύσεως του χαθέντος δια να εκφράση φύσιν άλλην απο την ιδικήν του΄ αυτά θα αποδειχθούν στρογγυλά απο τους γύρω μας ανθρώπους και τα έργα των. Κάθε άλλη λογική είναι λογική Ναστραδίν Χότζα. Κάθε άλλη νεφελώδης θεωρία είναι δυσπεψία γνώσεων. Μελετάτε όλας τας εκδηλώσεις των λαών, αλλά να ενεργούν και ολίγον τα εγκεφαλικά σας κύτταρα, πηγαίνετε εις όλον τον κόσμον, αλλ’όχι για να γίνετε δ ο ύ λ ο ι. Μένετε άνθρωποι ελεύθεροι. Μην τρέχετε εις την Ευρώπην διψώντες δι’ Α φ έ ν τ η ν.

[...] Έλθωμεν λοιπόν εις τα Μόναχα.

Εκεί ουρανός Κ λ ε ι σ τ ό ς. Αιώνια Συννεφιά. Αιώνια Μαυρίλα. Αιώνιον Πένθος. Αιώνια ομίχλη. Αιώνια Πάχνη. Αιώνια Υγρασία.Αιώνια Μούχλα. Αιώνια Σαπίλα. Καμπουρογραμμία Γης. Ξυλογραμμία δέντρων. Και βάρος και πάχος και πύκνα αέρος. Και στούπωμα των πάντων με μπαμπάκια ομίχλης. Ο Ουρανός κλειστός. Η Γη κλειστή. Ο Αέρας κλειστός. Το σπίτι κλειστόν. Το ρούχον κλειστόν. Το Σώμα κλειστόν. Ο Ουρανός σκότος.Η Γη πένθος. Τα Φώτα λύπη. Τα Ζώα μελαγχολία. Ο Αέρας υγρά πηκτή μαυρίλα. Όλος ο ΈΞΩ ΚΌΣΜΟΣ σπρώχνει τον Ανθρωπον εις ένα καταφύγιον, εις ένα υπόγειον. Και εκεί ζη μίαν ζωήν τεχνητήν. Το Πνεύμα και αι Τέχναι είναι Επιστήμαι, είναι Μηχανήματα, εμπορεύματα, βιομηχανήματα. Κάμετε μιαν εικόνα, ένα άγαλμα, όπως και κάθε άλλη μηχανή και βίδα. Και ζη εκεί με ένα ψεύτικον Φως, μιαν ζωήν ψεύτικην. Ψεύτικον Φως, Ψεύτικον Πνεύμα. Ψεύτικαι Τέχναι. Γνωρίζει το αληθινόν Φως, το αληθινόν Πνεύμα, την αληθινήν Τέχνην απο την Ελλάδα, την Ιταλία, τα βιβλία. Ο Ευρωπαίος μιμείται την Εξωτερικήν Φύσιν με την Εσωτερικήν του Φύσιν. Και η Εσωτερική του Φύσις είναι απόροια της Εξωτερικής του Φύσεως. Είναι η τέλεια αρμονία. Είναι ομοούσιος. Είναι ένα Πράγμα. Εις κάθε Γην: φυτόν, ζώον, άνθρωπος, είναι ένα πράγμα. Και εκ του ενός αυτού Έσω και Έξω Κόσμου γεννάται η Αισθητική κάθε λαού. Εγεννήθη η αισθητική του Ευρωπαίου. Η Αισθητική του Βορείου.[...] Ένας Γερμανός, λόγου χάριν, με Σώμα υλικής συστάσεως και γραμμικής λεπτότητος Πελασγικού βάθρου, με΄στόμαχον, εις τον οποίον η μπύρα αγωνίζεται να τρίψη τα δυνατώτερα λουκάνικα και τα ξυλωδέστερα λαχανικά, με εγκέφαλον παχύν, βαρύν, πυκνόν, σκοτισμένον, ομιχλώδη, λαβυρινθώδη απο τους εσωτερικούς ατμούς των ζυμώσεων και στουμπωμένων ακομη απο τον πεπιεσμένον ατμόν εκατόν ατμοσφαιρών της ομιχλογερμανοσοφίας και ακόμη απο τους καπνούς της πίπας, μιμείται ό,τι βλέπει πάντοτε… με ένα ζευγάρι γυαλιά, συνήθως με δύο, όχι σπανίως με τρία, και εκφράζει δια της Τέχνης του ό,τι έιναι η Γη του και ό,τι είναι αυτός. Έπειτα το βλέπει, το ευρίσκει όμοιον, του αρέσει και έπειτα τρέχει, φορεί την ρόμπα του, φορεί τη σκούφια του, ανάβει την σόμπα του, κρεμιέται εις την πίπα του, μένει εκεί οκτώ μήνες και σου πετά 32 τόμους Αισθητικής, όπου όλο το Ω ρ α ί ο ν της οικουμένης εξηγείται, σχολιάζεται, διορθώνεται, κατά την ρόμπα, την πίπα, την σκούφια και την βαρβαροσαπίλα κάθε Φονπρίτς, Μπουρούμπρουμπούψ, Γκεμποργκενλιούχενχφστυξ. Τι δίαλον θέλει ο Γερμανός, ο Σουηδός, ο Παρισινός, ο Λονδρέζος να ομιλή δια πράγματα…π ο υ δ ε ν β λ έ π ε ι! Και να νομοθετεί επί πραγμάτων π ο υ δ ε ν β λ έ π ε ι.[...]

του Περικλή Γιαννόπουλου (1938)

[...] Οι Τωρινοί δεν έχουν καμμίαν αίσθησιν του χρώματος. Ψεύματα είναι όλα. Ψεύμα και το Χρώμα. Αντιγραφή ευρωπαϊκή είναι τα πάντα των πάντων.[...]Ακόμη και όταν ζωγραφίζη εκ Φύσεως αυτήν την ιδίαν Γην, βασις της είναι η Ευρωπαϊκή Αισθητική.[...] Οι Τωρινοί έχουν φάγει: ΤΡΕΛΛΟΧΟΡΤΟΝ και έχουν πιεί: ΤΡΕΛΛΟΝΕΡΟΝ. Φεύγουν απο την ΗΜΕΡΑΝ και πηγαίνουν εις την ΝΥΧΤΑ. Ζητούν απο τη Νύχτα τα έργα της Ημέρας. Ζητούν απο την ΝΥΧΤΑ τας ΤΕΧΝΑΣ…ΓΡΑΜΜΩΝ και ΧΡΩΜΑΤΩΝ…Πηγαίνουν εις το Έρεδος να ιδούν το Φως. Εις το ΠΑΡΙΣΙ…ΜΟΝΑΧΟΝ. Έλθωμεν λοιπόν εις τας Ευρώπας. Και κατ’εκλογήν! και κατα προτίμησιν! και κατ’εξοχήν! εις τας Σκοτεινάτας! τας Υγροτάτας! τας Καρβουνοειδεστάτας!τας Σαπιωτάτας! Εις αυτάς τας Γερμανίας, όπου πηγαίνουν οι μισοί Έλληνες και γίνονται μεν Σοφολογιώτατοι αλλά και αποδασκαλίζονται αλλά και απομιστριωτίζονται αλλά και αποντοτορώνονται.

Επιλογή : Ορέστεια Π.

ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΝΤΑΛΙ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Πραγματικός διάλογος μεταξύ δύο τεράτων, στα γυρίσματα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Νταλί.

Όρσον Γουέλς: Σαλβαδόρ Νταλί, θέλεις να μας μιλήσεις για τα παιδικά σου χρόνια;
Σαλβαδόρ Νταλί: Όχι!
Όρσον Γουέλς: Σαλβαδόρ Νταλί, θέλεις να μας μιλήσεις για τη ζωγραφική σου;
Σαλβαδόρ Νταλί: Όχι!
Όρσον Γουέλς: Σαλβαδόρ Νταλί, θα ήθελες να απαντήσεις τουλάχιστον σε μία ερώτηση;
Σαλβαδόρ Νταλί: Όχι!
Όρσον Γουέλς: Σαλβαδόρ Νταλί, θέλεις ή δεν θέλεις να γυρίσουμε αυτό το φιλμ;
Σαλβαδόρ Νταλί: Ναι!

Ο Σαλβαδόρ Νταλί (11 Μαΐου 1904 — 23 Ιανουαρίου 1989) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς ζωγράφους. Συνδέθηκε με το καλλιτεχνικό κίνημα του υπερρεαλισμού στο οποίο ανήκε για ένα διάστημα. Αποτελεί έναν από τους περισσότερο γνωστούς ζωγράφους του 20ου αιώνα και μια πολύ εκκεντρική φυσιογνωμία της σύγχρονης τέχνης.

ΕΖΗΣΕ

Ο Νταλί (πλήρες όνομα Salvador Felip Jacint Dalí Domènech) γεννήθηκε στην πόλη Φιγέρας της Ισπανίας και ανήκε σε μια οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και συμβολαιογράφος, αλλά δεν φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης με τις ικανότητες του Νταλί στη ζωγραφική και το σχέδιο, ικανότητες που έδειξε ότι διέθετε σε σχετικά νεαρή ηλικία. Χάρη κυρίως στην συμπαράσταση της μητέρας του, ο Νταλί παρακολούθησε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στη Δημοτική σχολή σχεδίου της πόλης του. Tο 1916 φιλοξενήθηκε από την οικογένεια του τοπικού καλλιτέχνη Ramon Pichot, της πόλης Καδακές, στη διάρκεια θερινών διακοπών της οικογένειας Νταλί, όπου και ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με την μοντέρνα ζωγραφική.

Σε ηλικία 15 ετών, ο Νταλί συμμετείχε στη δημόσια έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου του Φιγέρας, το 1919. Το 1921 έχασε την μητέρα του από καρκίνο ενώ μετά το θάνατό της, ο πατέρας του παντρεύτηκε την αδελφή της, γεγονός που δεν αποδέχτηκε ο Νταλί, ο οποίος ένα χρόνο αργότερα εγκαθίσταται στη Μαδρίτη όπου και ξεκινά τις σπουδές του στην Ακαδημία των Τεχνών (Academia de San Fernando).

Αυτή την περίοδο, ο Νταλί πειραματίζεται με τον κυβισμό, αν και οι γνώσεις του γύρω από το νέο αυτό κίνημα είναι αρχικά ελλιπείς και στη Μαδρίτη δεν υπάρχουν άλλοι κυβιστές καλλιτέχνες. Επίσης, έρχεται σε επαφή με το ριζοσπαστικό κίνημα του ντανταϊσμού το οποίο θα επηρεάσει σημαντικά το έργο του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Συνδέεται παράλληλα φιλικά με τον ποιητή Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και με τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ. Το 1926 αποβάλλεται από την ακαδημία λίγο πριν τις τελικές του εξετάσεις, καθώς δηλώνει πως κανένας από τους καθηγητές του δεν είναι άξιος να τον κρίνει. Την ίδια χρονιά, επισκέπτεται για πρώτη φορά το Παρίσι όπου συναντά τον Πικάσσο, ο οποίος είχε ήδη κάποια γνώση γύρω από το έργο του Νταλί. Τα επόμενα χρόνια, στα έργα του Νταλί αποτυπώνονται ισχυρές επιδράσεις από το έργο του Πικάσο αλλά ταυτόχρονα αρχίζει να διαφαίνεται ένα προσωπικό ύφος στους πίνακες του Νταλί. Οι εκθέσεις έργων του στη Βαρκελώνη προκαλούν αρκετές συζητήσεις αλλά και διαφωνίες μεταξύ των κριτικών τέχνης.

Το 1929, ο Νταλί συνεργάζεται με τον Λουίς Μπουνιουέλ για τη δημιουργία της ταινίας μικρού μήκους Ανδαλουσιανός Σκύλος. Ο Νταλί βοηθά ουσιαστικά στο σενάριο της ταινίας, η οποία αποτελεί έως σήμερα την πιο καθαρή εφαρμογή του υπερρεαλισμού στον κινηματογράφο. Παράλληλα, ο Νταλί γνωρίζει την μελλοντική σύζυγο του και μούσα του, Ελένα Ντμτρίεβνα Ντελούβινα Ντιακόνοβα, ρωσικής καταγωγής, περισσότερο γνωστή ως Γκαλά (από το όνομα Γαλάτεια). Την ίδια περίοδο, γίνεται και επίσημα μέλος του υπερρεαλιστικού κινήματος, αν και το υπερρεαλιστικό στοιχείο υπάρχει στα έργα του ήδη λίγα χρόνια νωρίτερα. Στις αρχές της δεκατίας του 1930, ο Νταλί επινοεί επιπλέον την Παρανοϊκο-κριτική μέθοδο, όπως ο ίδιος την αποκαλεί, που αποτελεί ένα είδος υπερρεαλιστικής τεχνικής με σκοπό την πρόσβαση στο ασυνείδητο προς όφελος της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ο Νταλί στηρίζει την μέθοδο αυτή στην ικανότητα του ανθρώπου να λειτουργεί συνειρμικά, συνδέοντας εικόνες ή αντικείμενα που δεν συνδέονται μεταξύ τους κατ’ ανάγκη λογικά. Συνδέεται άμεσα με τον υπερρεαλιστικό αυτοματισμό και τις φροϋδικές θεωρίες γύρω από τα όνειρα.

Ο Νταλί συμμετέχει στην πρώτη μεγάλη υπερρεαλιστική έκθεση στην Αμερική, το 1932, όπου και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Λίγο αργότερα όμως, ο Αντρέ Μπρετόν τον διαγράφει από το υπερρεαλιστικό κίνημα λόγω των πολιτικών θέσεων του, κυρίως σε ότι αφορά την υποστήριξη που φαίνεται να παρέχει στον Φράνκο της Ισπανίας. Στα πλαίσια αυτής της διαμάχης, ο Νταλί δηλώνει πως ο ίδιος είναι όλος ο υπερρεαλισμός ενώ ο Μπρετόν επινοεί τον περίφημο αναγραμματισμό του ονόματος του Νταλί, Avida Dollars (σε ελεύθερη μετάφραση άπληστος για δολάρια) ασκώντας κριτική στο αμιγώς εμπορικό πνεύμα που κατά τη γνώμη των υπερρεαλιστών είχε αναπτύξει ο Νταλί.

Με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη, ο Νταλί μαζί με την Γκαλά, εγκαθίσταται στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940 όπου και θα ζήσει για τα επόμενα οκτώ χρόνια. To 1941 εργάζεται για την Walt Disney πάνω στη δημιουργία ενός κινούμενου σχεδίου (το Destino) αλλά μόνο 15 δευτερόλεπτα παρουσιάζονται ολοκληρωμένα πέντε χρόνια αργότερα. Το 1942 δημοσιεύεται και η αυτοβιογραφία του The Secret Life of Salvador Dali (Η κρυφή ζωή του Σαλβαδόρ Νταλί).

Μετά την παραμονή του στην Αμερική, περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ισπανία. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με την δικτατορία του Φράνκο, προκαλεί δυσμενή σχόλια, τα οποία επεκτείνονται συχνά και στα καλλιτεχνικά του έργα. Την περίοδο 1960 – 1974 εργάστηκε σχεδόν αποκλειστικά για την δημιουργία του Θεάτρου-Μουσείου Γκαλά-Σαλβαντόρ Νταλί στο Φιγέρας.

Το 1982 ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος της Ισπανίας του απονέμει τον τίτλο του μαρκήσιου. Την ίδια χρονιά, στις 10 Ιουνίου πεθαίνει η Γκαλά, γεγονός που προκαλεί έντονη θλίψη στον Νταλί, ο οποίος αποπειράται να αυτοκτονήσει.

Ο Νταλί πέθανε τελικά από καρδιακό επεισόδιο στις 23 Ιανουαρίου του 1989 στην πόλη που γεννήθηκε. Ο τάφος του βρίσκεται μέσα στο Μουσείο του στο Φιγέρας.

ΠΙΣΤΕΨΕ

Ο Νταλί έχει συχνά χαρακτηριστεί ως υποστηρικτής του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία. Οι πολιτικές του απόψεις ήταν άλλωστε και η αιτία της διαμάχης του με πολλά από τα μέλη του υπερρεαλιστικού κινήματος.

Στα νεανικά του χρόνια, ο Νταλί είναι γνωστό πως συνδέθηκε πιο στενά με τον χώρο του αναρχισμού και του κομμουνισμού. Ωστόσο, η έντονη και εκκεντρική προσωπικότητά του ήταν αδύνατο να περιχαρακωθεί στα στενά πλαίσια ενός οργανωμένου πολιτικού χώρου.

Στην διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, αρνήθηκε να κάνει αντίσταση ή να επιλέξει στρατόπεδο. Συνδέθηκε ωστόσο περισσότερο με το καθεστώς του Φράνκο, ιδιαίτερα κατά την επιστροφή του από την Αμερική στην Ισπανία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποιες δημόσιες τοποθετήσεις του Νταλί παρείχαν στήριξη στο φασιστικό καθεστώς ενώ παράλληλα αναφέρονταν με θετικό τρόπο στο πρόσωπο του Φράνκο. Ο ίδιος ο Νταλί ζωγράφισε και ένα πορτραίτο της κόρης του Ισπανού δικτάτορα. Από την άλλη πλευρά, οι εκκεντρικότητες του Νταλί, που αποτυπώνονταν πολλές φορές δημόσια, ήταν ανεκτές από το καθεστώς καθώς ελάχιστοι καλλιτέχνες και ειδκότερα της αξίας του Νταλί δέχονταν να ζήσουν εκείνη την εποχή στην Ισπανία. Μοναδικό δείγμα “απειθαρχίας” του Νταλί αποτελεί η στήριξη του στον Λόρκα, του οποίου τα έργα ήταν απαγορευμένα.

Παρόλα αυτά, η πολυσχιδής και ιδιόρυθμη προσωπικότητα του Νταλί θα ήταν πολύ δύσκολο να ταυτιστεί με μία συγκεκριμένη πολιτική στάση. Εξάλλου, ο Νταλί χρησιμοποίησε το στοιχείο της πρόκλησης και του σκανδάλου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, τόσο δημόσια όσο και μέσα από τα έργα του.

ΕΙΠΕ

1. «Ο πραγματικός ζωγράφος είναι εκείνος που μπορεί να ζωγραφίσει εξαιρετικές σκηνές στη μέση μιας κενής ερήμου. Ο πραγματικός ζωγράφος είναι εκείνος που μπορεί να ζωγραφίσει υπομονετικά ένα αχλάδι, τη στιγμή που τον ζώνουν οι ταραχές της ιστορίας».

2. «Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε εμένα και έναν τρελό, είναι πως εγώ δεν είμαι τρελός».

3. «Με κανένα τρόπο δεν ξαναγυρίζω στο Μεξικό. Δεν υποφέρω να βρίσκομαι σε μια χώρα πιο σουρεαλιστική από τους πίνακές μου».

4. «Είναι προφανές ότι υπάρχουν άλλοι κόσμοι, είναι σίγουρο. Αλλά, όπως ήδη έχω πει πολλές φορές, αυτοί οι κόσμοι εδρεύουν μέσα στον δικό μας, κατοικούν στη Γη και συγκεκριμένα στο κέντρο του θόλου του Μουσείου Νταλί, εκεί όπου βρίσκεται ο νέος ανυποψίαστος και απατηλός κόσμος του σουρεαλισμού».

5. «Πολλοί άνθρωποι δε φτάνουν τα ογδόντα, γιατί προσπαθούν για πάρα πολύ καιρό να μείνουν στα σαράντα».

6. «Η Ρωσική Επανάσταση είναι η Γαλλική Επανάσταση που άργησε να φτάσει, λόγω του κρύου».

7. «Το χειρότερο πράγμα είναι η ελευθερία. Η ελευθερία κάθε μορφής είναι ότι χειρότερο για τη δημιουργικότητα. Ο Νταλί πέρασε δύο μήνες σε φυλακή της Ισπανίας και αυτοί οι δύο μήνες ήταν οι πιο χαρούμενες στιγμές στη ζωή μου».

8. «Στα τρία μου ήθελα να γίνω μάγειρας. Στα επτά ήθελα να γίνω Ναπολέων. Η φιλοδοξία μου ποτέ δεν έπαψε να μεγαλώνει. Τώρα πλέον θέλω να γίνω Σαλβαδόρ Νταλί και τίποτα άλλο. Από την άλλη μεριά όμως, αυτό είναι δύσκολο, αφού, όσο πλησιάζω τον Σαλβαδόρ Νταλί, τόσο αυτός απομακρύνεται από εμένα».

9. «Μόνο δυο κακά πράγματα μπορούν να σου συμβούν στη ζωή, να είσαι ο Πάμπλο Πικάσο ή να μην είσαι ο Σαλβαδόρ Νταλί».

10. «Ένας πίνακας ζωγραφικής είναι μια φωτογραφία φτιαγμένη με το χέρι».

11. «Το κακό γούστο είναι δημιουργικό. Πρόκειται για την κυριαρχία της βιολογίας επί της εξυπνάδας».

12. «Ο χρόνος είναι ένα από τα ελάχιστα σημαντικά πράγματα που μας έχουν μείνει».

13. «Θα γίνω μια ιδιοφυΐα και ο κόσμος θα με θαυμάζει. Ίσως θα είμαι περιφρονημένος και ακατανόητος, αλλά θα είμαι μια ιδιοφυΐα, μια μεγάλη ιδιοφυΐα, διότι είμαι σίγουρος γι’ αυτό».

14. «Φωνάζω τη σύζυγό μου: Γκαλά, Γκαλούσκα, Γκραντίβα. Ολίβα λόγω του οβάλ του προσώπου της και του χρώματος της επιδερμίδας της. Ολιβέτα, χαϊδευτικό του Ολίβα. Και αυτά που πηγάζουν από την τρέλα της: Ολιουέτα, Οριουέτα, Μπουριμπέτα, Μπουριουετέτα, Σιλιουέτα, Σολιμπουμπουλέτα, Ολιμπουριμπουλέτα, Θιουέτα, Λιουέτα. Επίσης τη φωνάζω Λιονέτ, γιατί όταν εκνευρίζεται, βρυχάται σαν το λιοντάρι της Metro Goldwyn Mayer».

15. «Ο Πικάσο είναι ζωγράφος. Και εγώ επίσης. Ο Πικάσο είναι Ισπανός. Και εγώ επίσης. Ο Πικάσο είναι κομουνιστής. Ούτε εγώ είμαι».

16. «Δεν μπορείτε να με αποβάλλετε από το σουρεαλιστικό κίνημα, γιατί εγώ είμαι ο Σουρεαλισμός!».

17. «Η μόνη διαφορά μου με τους σουρεαλιστές, είναι πως εγώ είμαι σουρεαλιστής».

18. «Η ζωγραφική είναι η ειλικρινέστερη των τεχνών. Δεν υπάρχει τρόπος να παραπλανήσει. Είναι είτε καλή είτε κακή».

19. «Είναι εύκολο να καταλάβεις αν ένας άνθρωπος έχει γούστο: το χαλί πρέπει να συνδυάζεται με τα φρύδια».

20. «Σήμερα η προτίμηση για το ελάττωμα είναι τέτοια, που μόνο οι ατέλειες και κυρίως η ασχήμια θεωρούνται ιδιοφυΐα. Όταν μια Αφροδίτη μοιάζει με βάτραχο, οι σύγχρονοι ψευτοεστέτ αναφωνούν: Είναι δυνατό, είναι ανθρώπινο!».

21. «Η μεγαλύτερη δυστυχία για τα σημερινά νιάτα, είναι ότι δεν ανήκω πλέον σε αυτά».

22. «Χωρίς κοινό, χωρίς την παρουσία των θεατών, αυτά οι θησαυροί δε θα πληρούσαν τον προορισμό για τον οποίο φτιάχτηκαν. Γιατί ο θεατής είναι ο τελικός καλλιτέχνης. Η ματιά του, η καρδιά του και το πνεύμα του – με μεγαλύτερη ή μικρότερη ικανότητα να αντιληφθεί την πρόθεση του δημιουργού – δίνουν ζωή στους θησαυρούς».

23. «Το μοναδικό, από το οποίο ο κόσμος δε θα κουραστεί ποτέ, είναι η υπερβολή».

24. «Για να αρέσει πολύ μια ταινία στο κοινό, πρέπει επιτέλους να σταματήσει αυτός ο σύγχρονος αηδιαστικός κινηματογραφικός ρυθμός, αυτή η συμβατική, εξοργιστική ρητορική της κίνησης της κάμερας. Πώς να πιστέψεις στο πλέον μπανάλ μελόδραμα, όταν η κάμερα ακολουθεί το δολοφόνο παντού με το ηλίθιο τράβελιν, ακόμα και στο μπάνιο όπου θα ξεπλύνει το αίμα που του λέκιασε τα χέρια; Γι’ αυτό ο Νταλί, πριν αρχίσει το γύρισμα, θα ακινητοποιήσει την κάμερα καρφώνοντάς τη στο πάτωμα. Αν η δράση εξαφανιστεί από το οπτικό κάδρο, ατυχία! Το κοινό θα περιμένει αγχωμένο, εξοργισμένο, εκστασιασμένο, χτυπώντας τα πόδια δυνατά στο δάπεδο ή, ακόμα καλύτερα, θα βαριέται τη ζωή του μέχρι η δράση να επιστρέψει και πάλι στο οπτικό του πεδίο».

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

Το μενού σήμερα, έχει τα εξής πιάτα ημέρας :

1 με 2 : «MΟΛΙΣ ΞΥΠΝΗΣΑ» . Ο ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, η ψυχή του MUZINE, του πιο όμορφου και καλαίσθητου μουσικού περιοδικού που βγήκε ποτέ στη χώρα μας, ανοίγει τα μάτια του κι ανοίγει την μέρα μας με μουσικές πανέμορφες, χωρίς πολλά λόγια, με πολλά δώρα κάθε λογής και πολύ γενναιοδωρία. Μουσική και καλή καρδιά.

2 με 4 «Darling». Η Έλενα Τριαντάφυλλου έχει μόνο γλυκές κουβέντες και τρυφερές μουσικές για τολμηρούς, για γενναίους, για όμορφους και μοιραίους, για ανθρώπους με ανοικτή καρδιά, με ανοικτό μυαλό, με ανοικτά αυτάκια και μπόλικη αυτάρκεια.

4 με 6 : «Εκτός Ορίων» / ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΤΑΚΙΔΗΣ. Μέλημα μας να διαδώσουμε τη μουσική που αγαπάμε , να σας κρατήσουμε συντροφιά τις δύσκολες τούτες μέρες , να γίνουμε μια μεγάλη παρέα, ν αναβιώσουμε το όνειρο και να αποβάλουμε κάθε είδους κακός κείμενα της πραγματικότητας περισώζοντας ότι έχει απομείνει . Ελατέ μαζί μας σήμερα 6 – 8 να το κάνουμε πράξη .

6 με 8 : «BRAINESSANCE » Αναζητούμε περισσότερη αρμονία, τη σκιά και λίγο νερό να ξεδιψάσει η ψυχή μας, να δροσιστούν τα χείλη μας, να γίνει ο ήλιος φιλικό χάδι και η στρογγυλεμένη της μέρας σιγαλιά, μια τελεία στη μουσική του απείρου. Ενδιάμεσα εσείς κι εμείς κι ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΑΜΠΟΣ.

8 με 10 : «Darling». Η Έλενα Τριαντάφυλλου έχει μόνο γλυκές κουβέντες και τρυφερές μουσικές για τολμηρούς, για γενναίους, για όμορφους και μοιραίους, για ανθρώπους με ανοικτή καρδιά, με ανοικτό μυαλό, με ανοικτά αυτάκια και μπόλικη αυτάρκεια.

10 με 12: «Floating in Space» / ΡΟΥΜΠΙΝΗ ΝΑΤΣΗ.. “η εκπομπή αυτής της εβδομάδας εμπνεύστηκε και εκτελέστηκε μετά το “κούρεμα” και το “ξύρισμα” της καθημερινότητας μας…. since then, the ship has landed….”

12 με 2 : «BORDERLIFE» / ΜΑΝΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ. Ένα σπάνιο ηχητικό αφιέρωμα από προσωπικές εξομολογήσεις μπροστά σε ένα μαγνητόφωνο της Έλλης Λαμπέτη για την υποκριτική τέχνη αλλά και για την μεγάλη περιπέτεια της ζωής της. Ακούγεται για πρώτη φορά ολόκληρο το αφιέρωμα του Τρίτου Προγράμματος του Μάνου Χατζιδάκι στην Έλλη Λαμπέτη να διαβάζει Κ.Π. Καβάφη συνοδεία…ενός φλάουτου… αλλά και ολόκληρος ο σπαρακτικός μονόλογος του J. Cocteau ” Η Ανθρώπινη Φωνή”.΄΄

Αν δεν μπορείτε να μας δείτε
Ακούστε μας

Αν δεν μπορείτε να μας ακούσετε
Φανταστείτε μας

ΜΙΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ

« (…) “… Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Γράφω σʼ εσένα γιατί μαζί ποθήσαμε να είναι γόνιμα αυτά τα σπλάχνα, κι αυτός ο πόθος μάς ένωσε νύχτες και νύχτες… και σʼ άλλες ώρες της μέρας, όταν ξαφνικά γινόταν ένα θαύμα και ξεχνούσαμε τον τρόμο που έτρεχε στους δρόμους καθώς μες στις φλέβες μας… τα εφιαλτικά δελτία ειδήσεων που μας εμπόδιζαν ακόμα και να κοιταζόμαστε… διαβασμένα από θεότρελους εκφωνητές… τα ουρλιαχτά που σκέπαζαν ακόμα και τις σειρήνες των ασθενοφόρων… Ποτέ δε θα το πίστευα πως η ανθρώπινη φωνή μπορεί να φτάσει σε τέτοια ύψη… να είναι τόσο απύθμενη… να προκαλεί τόση αναστάτωση με την επιβολή της… Τέλος πάντων, ποτέ δε συνήθισα τους ανθρώπους αλλʼ αυτό είναι μια άλλη μου αναπηρία. Βιάζομαι τώρα να σου πω μερικά πράγματα κι αυτά τα λόγια θα είναι και τα τελευταία που θα ʼχεις από μένα. Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ʼφαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι, μου ʼρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να ʼμαι. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της… που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απʼ αυτά. Εγώ δε θέλω να ʼμαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δε θέλω να είμʼ αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ʼθελα να ζήσω, θα ʼθελα να μπορούσα να ζήσω, θα ʼμουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μʼ αφήνει να το θέλω, δε μʼ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου, τα μυαλά μου, τα έντερά μου, έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα ʼχει ρημάξει, έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απʼ όπου θα ʼτρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου ʼχει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απʼ τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου ʼχουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της μʼ έχει ξεπατώσει, μʼ έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο, η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου, ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει… κι άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου, τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο, βράχου ολόκληρου που κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια θάλασσα πικρών δακρύων… κι όλο νιώθω στον τράχηλό μου το ζυγό της κι όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμά της κι όλο μου φέρνει κρύα ρίγη η χυδαιότητά της… η προσήλωσή της στα φαντάσματά της, οι υπεκφυγές της, οι αντιγραφές της, τα φρακαρισμένα της μυαλά, τα πτώματά της, τα κιβούρια της, τα εγκλήματά της… Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Θα μας πεθάνει, θα μας ξεκάνει. Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δε μʼ αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πώς θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δε θα ζήσουμε… όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης δε θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απʼ όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή… Έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου αλλά μʼ έχεις αφήσει χωρίς ζωή… Κι εσύ δεν μπορείς. Μʼ έχεις σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει, δεν μπορεί πια ο σπόρος σας να πιάσει… δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα μας… Το παλιογύναικο. Ένα θα ʼθελα, να την είχα μπροστά μου και να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια. Αχ, θε μου, να μπορούσα να τη σκοτώσω.

Κατάφερε οι δολοφόνοι της να φτάσουν ως τις μήτρες μας και να τις σκάψουν σαν τάφους, τα γουρούνια, τα γουρούνια, είνʼ όλοι τους γουρούνια, από ποιον νʼ αρχίσω και σε ποιον να τελειώσω, όλοι τους δολοφόνοι, όλοι τους, αυτοί με κάνουν να νιώθω την ανάγκη για το πιο μεγάλο έγκλημα, για μια ατέλειωτη σφαγή, ατέλειωτη σφαγή… αχ, πώς αντέχουμε δω μέσα, πώς δε μας τρελαίνει ακόμα αυτή η παλιοσκύλα, αυτή η γκαρότα, αυτό το στραγγουλατόριουμ, σωστή αγχόνη… με τους επίσημους μαχαιροβγάλτες της που βγάζουν επίσημους λόγους σʼ επίσημες τελετές μπρος σʼ επίσημους μαχαιροβγάλτες… Ο κάθε πόρος της είναι και μια τσέτα, κάθε γωνιά της κι ένα λάζο, κάθε χιλιοστό της και μια τσάκα, είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και κοφτερούς σουγιάδες, άντρο φονιάδων, απατεώνων και ηλιθίων, λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων, μας πατάει το κεφάλι μέσα στα σκατά της, μας δίνει λυσσασμένες κλωτσιές στʼ αρχίδια, μας λιώνεις, μωρή, μας στραγγίζεις, μας ρημάζεις, μας διχάζεις, μας πνίγεις, μας καταδικάζεις, μας πεθαίνεις, μας πεθαίνεις, σκρόφα, ξεπουλημένη, μολυσμένη, ψειριάρα, φαρμακοδότρα, φιδομάνα, λύκαινα, γύφτισσα, αιμομίχτρα, που όλο μαϊμουδίζεις και παπαγαλίζεις, κατσικοπόδαρη, δίσεχτη, κακορίζικη, δε σε μπορώ, δεν τη μπορώ, τη δολοφόνα, την παιδοκτόνα, τη ζαβή, τη χολεριασμένη, τη στραβοκάνα, τη ζαβή, το τσόκαρο, την παλιόγρια, την παλιόγρια, που κακό χρόνο να ʼχει, δεν αντέχω πια τίποτα δικό της, τίποτα, τίποτα, τη μισώ, τη μισώ, αχ, αχ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, θα πεθάνω, τέρας, και θα εξακολουθώ να σε μισώ, ναι, το μίσος βράζει μέσα μου, θέλω να γράψω τους ανάποδους ύμνους απʼ αυτούς που γράφτηκαν ως τώρα γιʼ αυτήν, λέξη προς λέξη να την τουφεκίσω και να την παραχώσω σα σκυλί με τα ίδια μου τα χέρια… Δεν είμαι πια γυναίκα… Ούτε κι εσύ πια είσαι άντρας… Μας τα πήρε όλʼ αυτή… Τι θα μείνει όμως απʼ αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είνʼ αυτή όταν δεν θα ʼχει μείνει τίποτʼ από μας;… Το χώμα της έχει πάρει το σχήμα μου… Το σώμα μου έχει πια τις διαστάσεις της… Έχω μέσα μου τη μοίρα της… Πεθαίνω σα χώρα…” (…) »

Απόσπασμα (το τέλος) από το βιβλίο του
ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ
“Πεθαίνω σα Χώρα”- Σχέδιο ενός μυθιστορήματος
εκδ. ΑΓΡΑ 1980
Επιλογή : Μιχάλης Τρανουδάκης

ΕΝΑ ΑΙΩΝΙΟ ΦΙΛΙ

…όταν έπαιζα στο Μιλάνο στο Μηχανικό πιάνο σε σκηνοθεσία Μιχάλκοφ, ζήτησε να με δει ο καθηγητής Μουζάτι, ο ψυχαναλυτής. Πήγα να τον δω. Είχε γράψει μια κωμωδία και ήθελε πολύ να τη διαβάσω. Ίσως είχε την ελπίδα ότι θα την έπαιζα. Επωφελήθηκα απ’ τη συνάντηση για να του μιλήσω για κάτι εντελώς διαφορετικό:

«Κύριε Καθηγητά, μερικές φορές για να με πάρει ο ύπνος, πρέπει να σκεφτώ ότι βρίσκομαι στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, προστατευμένος μέσα σε μια σπηλιά, ενώ έξω βρέχει. Πώς εξηγείται αυτό;» Και ο Μουζάτι, με τη βενετσιάνικη προφορά του, μου λέει: «Μα επειδή θέλετε να μπείτε στην κοιλιά της μητέρας σας!» «Αλήθεια, αυτό είναι όλο;» «Μα βέβαια, σαν ένα μωρό!»

Μου κακοφάνηκε η απάντηση. «Είμαι καλλιτέxνης», σκεφτόμουνα και περίμενα ποιος ξέρει ποια πολύπλοκη εξήγηση. «Όχι, όχι, όχι», μου είπε ο ψυxαναλυτής, «αυτή είναι η υγρή προστατευτική σπηλιά.» Να πάρει η οργή!

Πάντως δεν μπορώ να πάψω να επιστρέφω με το νου σ’ εκείνα τα χρόνια του πολέμου, ένα θέμα που τους κάνει όλους να βαριούνται, ιδιαίτερα τους νέους. Μου έρxεται στο μυαλό ένα επεισόδιο, που έxει μείνει βαθιά xαραγμένο στη μνήμη μου.

Εκείνη την εποχή λοιπόν, ήμουνα κρυμμένος στη Βενετία. Είχα καταφέρει να το σκάσω από κείνο το Στρατιωτικό Γεωγραφικό Ινστιτούτο που δούλευα, σχεδόν στα σύνορα με την Αυστρία. Στη Βενετία είχα βρει καταφύγιο σ’ έναν γέρο ράφτη, ένα είδος γέρο-Τζεπέτο. Ήταν ο κύριος Καλτσαβάρα, που μου είχε δώσει ένα δωματιάκι στη σοφίτα του σπιτιού του.

Εκείνο τον καιρό, κυρίως στα βουνά όπου δούλευα, υπήρχε η μανία για εκείνα τα πουλόβερ με τα ελάφια (μια μόδα που ξαναγύρισε, γιατί τελευταία βλέπω συχνά πουλόβερ γεμάτα σχέδια). Δεν είχα όμως ούτε δεκάρα. Εντάξει, είχα κάποιες οικονομίες, από τα λίγα που μας έδιναν εκεί στο Στρατιωτικό Γεωγραφικό Ινστιτούτο. Μου ήρθε λοιπόν μια μεγαλοφυής ιδέα. Ξήλωσα όλα τα πουλόβερ που μου είχε φτιάξει η μητέρα μου. Τότε το μαλλί ήταν χειροποίητο και τα πλεκτά απ’ αυτό το μαλλί, που το λέγανε λάνα μαρκετζιάνα, τσιμπούσανε. Μετά από δυο τρεις μέρες άρχιζαν να μαλακώνουν, αλλά όταν τα πρωτοφορούσες σε ταράζανε στη φαγούρα. Τα ξέπλεξα λοιπόν όλα και τα έκανα κουβάρια. Και έτυχε να μάθω ότι στο Μπασάνο Ντελ Γκράπα υπήρχαν πλεκτήρια όπου ίσως θα μπορούσαν να μου φτιάξουν το πουλόβερ με τα ελάφια.

Τι τρελή ιστορία! Μόνο στα δεκαεννιά σου μπορείς έχεις τέτοιες ιδέες, με τους κινδύνους της εποχής, με τους Γερμανούς, τους φασίστες, την κόλαση. Τελικά λοιπόν, ένα ωραίο πρωί, πήρα το δρόμο με τα κουβάρια μου.

Το ίδιο βράδυ, πήρα από το Μέστρε ένα τρένο που πήγαινε προς το Μπασάνο Ντελ Γκράπα. Λόγω των συχνών αεροπορικών επιδρομών τα τρένα ταξίδευαν με σβηστά τα φώτα. Θυμάμαι αυτό το τρένο που ήταν κατάμεστο από κόσμο, ο ένας πάνω στον άλλο, απορούσες ούτε να δεις. Κάποια στιγμή ένιωσα μια γυναικεία παρουσία, μια γυναίκα, που μιλούσε, μάλλον με φίλους, μπορεί να πήγαιναν στα χωριά να ψάξουν για τρόφιμα, δεν ξέρω. Το γεγονός είναι πως κάποια στιγμή, παρά τον περιορισμένο χώρο, εγώ που πάντα ήμουν μεγάλος καπνιστής, βρήκα τρόπο ν’ ανάψω ένα τσιγάρο. Κι ανάβοντας το τσιγάρο, όπως ήταν φυσικό, φώτισα το πρόσωπο μου. Θαμπωμένος όμως λίγο απ’ αυτό το φως, δεν είδα ποιος βρισκόταν μπροστά μου. Κι εκείνη η γυναίκα πλησίασε, αγγιχτήκαμε και ύστερα ανταλλάξαμε ένα φιλί.

Ήταν μια αίσθηση συγκλονιστική. Και τόσο μυστηριώδης!

Ποτέ δεν είδα ποια ήταν, αν ήταν νέα ή μεγάλη. Δεν το ξέρω, δεν την είδα ποτέ. Γιατί θυμάμαι ότι σε μια απ’ τις πρώτες στάσεις, πάντα μες στο σκοτάδι, αυτή η παρέα κατέβηκε και… και δεν έμαθα ποτέ ποιαν φίλησα. Ότι ήταν γυναίκα, αυτό είναι βέβαιο. Αν ήταν όμως ωραία ή άσκημη, αυτό δεν το ξέρω. Πάντως εκείνο το φιλί ήταν πολύ ωραίο. Έδωσε σ’ εκείνο το παράλογο ταξίδι μου ένα νόημα σxεδόν ρομαντικό.

Μαρτσέλο Μαστρογιάνι (1924 – 1996)

ΠΑΖΑΡΙ ΣΤΟ GAGARIN

Την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου, από τις 12 το μεσημέρι ως τις 12 το βράδυ, θα πραγματοποιηθεί στον χώρο του Gagarin 205 ένα χριστουγεννιάτικο memorabilia bazaar, ένα ολοήμερο rock party, meeting point συνεργατών και φίλων από το οποίο αναμένεται να περάσει ολόκληρη η πόλη.

Πρόκειται για ένα παζάρι αναμνηστικών, τα οποία θα διατεθούν σε χαμηλές τιμές, κάτι σαν απρόσμενα χριστουγεννιάτικα δώρα για κάθε συλλέκτη της ροκ μυθολογίας! Σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε σε αυτήν την ιδιαίτερη γιορτή επιστρατεύοντας όλη σας τη φαντασία: δεν υπάρχουν περιορισμοί στο τι μπορεί να πουληθεί˙ βινύλια, σπάνια cd, αφίσες, t-shirts, βιβλία, κόμικς, dvd, εισιτήρια ιστορικών lives και οτιδήποτε άλλο θεωρήσετε πως έχει αξία συλλεκτική, από αυτά που όλοι φυλάμε για χρόνια στις αποθήκες μας ως κόρη οφθαλμού.

Το παζάρι θα κρατήσει όλη μέρα, ενώ djs θα εναλλάσσονται στα πλατό συνεισφέροντας στο εορταστικό κλίμα. Ο χώρος θα διαμορφωθεί με τρόπο τέτοιο ώστε να εξυπηρετήσει τις απαιτήσεις του bazaar, με σειρές πάγκων στον κυρίως χώρο και ειδικό φωτισμό, σνακ μπαρ στον εξώστη και dj sets σε όλη τη διάρκεια του event.

Όροι Συμμετοχής

- Υπογραφή συμφωνητικού κατά το οποίο ο κάθε συμμετέχων είναι φορολογικά υπεύθυνος για την πώληση των προϊόντων του.
– Όλα τα προϊόντα έρχονται στον χώρο του Gagarin 205 με δελτίο αποστολής.
– Όλοι οι συμμετέχοντες οφείλουν να φέρουν μαζί τους είτε δική τους ταμειακή μηχανή είτε θεωρημένο μπλοκ αποδείξεων λιανικής πώλησης.
– Μίνιμουμ αντίτιμο συμμετοχής: 100 ευρώ, με παροχή 2 πάγκων συνολικού μήκους 156 εκατοστών και πλάτους 58 εκατοστών και δυνατότητα τοποθέτησης πλάτης για έκθεση προϊόντων.
– Αντίτιμο έξτρα παροχών: Κάθε επιπλέον πάγκος (μήκους 78 εκατοστών) κοστίζει επιπλέον 50 ευρώ.
– Στις οθόνες του Gagarin 205 θα παίζει σε λούπα dvd με τα λογότυπα των συμμετεχόντων ενώ όλοι θα αναφέρονται στο δελτίο τύπου του event.
– Θα τηρηθεί αυστηρά σειρά προτεραιότητας.
– Deadline αιτήσεων συμμετοχής: 15 Νοεμβρίου

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνείτε με τον Χρήστο Μακρυδάκη στο τηλέφωνο 6944726165

ΠΕΜΠΤΗ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ

Το μενού σήμερα, έχει τα εξής πιάτα ημέρας :

1 με 2 : «MΟΛΙΣ ΞΥΠΝΗΣΑ» . Ο ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, η ψυχή του MUZINE, του πιο όμορφου και καλαίσθητου μουσικού περιοδικού που βγήκε ποτέ στη χώρα μας, ανοίγει τα μάτια του κι ανοίγει την μέρα μας με μουσικές πανέμορφες, χωρίς πολλά λόγια, με πολλά δώρα κάθε λογής και πολύ γενναιοδωρία. Μουσική και καλή καρδιά.

2 με 4: «RIDERS ON THE STORM» .Oλοκαίνουργια εκπομπή. Όταν ο Alex Dunkel Γουλές συνάντησε τον x fingers crossed Γερονικόλα Δημήτρη το όραμα της ερτζιανής συνύπαρξης άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Για να μην πλατειάζουμε με το οδοιπορικό του καθενός μέσα στα χρόνια θα σταθούμε στο κοινό παρόν και μέλλον εν γένει, καθώς και στην πραγματική αγάπη για τη μουσικούλα, τον ουσιαστικό λόγο του εγχειρήματος. Τα υπόλοιπα στον αέρα..

4 με 6 : «025» / ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΡΑΝΟΥΔΑΚΗΣ. πας καλά παιδί μου? δεν έμαθες ακόμα ότι το αντίδοτο στην κρίση είναι ο ClipArt Radio? όχι όχι μη λες χαζά δεν το γράφει ο γιατρός στα συμπληρώματα διατροφής ναι ναι και ιχνοστοιχεία μετάλλων και ορυκτά και ginseng και ουφ με ζάλισες ρε τι καταλαβαίνεις τώρα θα σου διαβάσω τις οδηγίες από το κινητό μου τελειώνει κι η κάρτα έμπα και δες το clipartradio.gr και να σου πω άμα δεν μπαίνεις στο chat κάνεις μισές δουλειές το λέει και το κουτί απέξω δεν ολοκληρώνεις άντε ρε χαχαχα άντε να χαθείς πρωί πρωί χαχαχα σταμάτα ρε ναι είναι και κούκλες και κούκλοι και φωνάρες μπαίνεις εκεί που λέει συνεργάτες θα σταματήσεις τώρα εγώ σου μιλάω σοβ χαχαχα όχι πρέπει να το πάρεις πακέτο άμα θες αποτελέσματα δε διαλέγεις να σου πω μου τελειώνει η κα……………….

6 με 8 : «Darling». Η Έλενα Τριαντάφυλλου έχει μόνο γλυκές κουβέντες και τρυφερές μουσικές για τολμηρούς, για γενναίους, για όμορφους και μοιραίους, για ανθρώπους με ανοικτή καρδιά, με ανοικτό μυαλό, με ανοικτά αυτάκια και μπόλικη αυτάρκεια.

8 με 10: «ΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΤΙ ΧΑΣΑΜΕ» Μια δίωρη περιπλάνηση σε μουσικά μονοπάτια που έχουμε περπατήσει και έχουμε αγαπήσει, σε μονοπάτια καλά κρυμμένα που ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΑ σας αποκαλύπτονται, ….. A Walk On The Wild Side!!! γιατί η Μουσική Είναι Μια. Μέσα από χιλιάδες βινύλια και CD στο ρόλο του οδηγού και εξερευνητή ο Σπύρος Χήρας. ……..All Aboard!!!

10 με 12: «Countdown to Zero» (μια “επιστημονική” εκπομπή) ο Γρηγόρης Κοσσυβάκης (aka Gregory the Sonic) θα εξερευνά τους δρόμους του γκαράζ, της ψυχεδέλειας αλλά και των μουσικών που οδήγησαν εκεί, η πήγασαν από εκεί με σκοπό ν’ αποδείξει την διαχρονικότητα του είδους και το πως, πολλά μουσικά κινήματα στην ουσία βασίστηκαν σε αυτό τον τρόπο έκφρασης. Το βασικό συστατικό του είδους βέβαια και το σημαντικότερο της εκπομπής , θα είναι το fun! fun! fun!

12 με 2: «EΛΑ ΣΤΟΝ ΘΕΙΟ» . Ο θρυλικός Θείος Νώντας μαζί σας, σαν ένας μεταμεσονύκτιος Δον Κιχώτης σας κρατά συντροφιά με μουσική, θα σας πει τη τύχη σας στο φλιτζάνι του καφέ, θα βρει δύο λόγια παρηγοριάς για όσα συμβαίνουν γύρω μας και γενικώς θα σας πει ιστορίες, απ΄αυτές που έλεγαν οι παππούδες στα εγγόνια μπροστά από το τζάκι, τις κρύες και μοναχικές νύχτες… σε έκτακτη εμφάνιση στο ρόλο του Σάντσο Πάντσα ο ξεπεσμένος αγενής Βαρόνος Όρσον.

Αν δεν μπορείτε να μας δείτε
Ακούστε μας

Αν δεν μπορείτε να μας ακούσετε
Φανταστείτε μας

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΩΖΟΥΝ

Δύο φωνές μου μιλούσαν. Η πρώτη, ύπουλη και σταθερή, έλεγε: «Η Γη είναι ένα γλύκισμα ωραίο· μπορώ (και η ευχαρίστηση σου θα ‘ναι τότε χωρίς τέλος!) να σου δώσω μιαν όρεξη παρόμοια μεγάλη». Και η δεύτερη: «Έλα! ω, έλα στο ταξίδι των ονείρων, πέρα από το δυνατό, πέρα από το γνωρισμένο!».Και η φωνή αυτή ετραγουδούσε όπως ο άνεμος στις ακρογιαλιές, φάντασμα που κλαυθμυρίζει και κανείς δεν ξέρει πούθε ήρθε, που χαϊδεύει το αυτί κι όμως τρομάζει. Σου απάντησα: «Ναι! γλυκιά φωνή!».

Από τότε κρατάει αυτό που μπορεί, αλίμονο! να ειπωθεί πληγή μου και πεπρωμένο μου. Πίσω από τις σκηνοθεσίες της απεράντου υπάρξεως, στο μελανότερο της αβύσσου, βλέπω καθαρά κόσμους παράξενους, και, θύμα εκστατικό της οξυδέρκειάς μου, σέρνω φίδια που μου δαγκάνουν τα πόδια. κι από εκείνο τον καιρό αγαπώ τόσο τρυφερά, καθώς οι προφήτες, την έρημο και τη θάλασσα, γελώ στα πένθη κλαίω στις γιορτές, βρίσκω μια γεύση γλυκιά στο πικρό κρασί, νομίζω πολλές φορές για ψέματα τις αλήθειες, και, με τα μάτια στον ουρανό, πέφτω σε γκρεμούς.

Αλλά η Φωνή με παρηγορεί και λέει: «Κράτησε τα όνειρά σου· οι συνετοί δεν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς!»

CHARLES BAUDELAIRE
Επιλογή : Άννα Δήμου

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ

Το μενού σήμερα, έχει τα εξής πιάτα ημέρας :

1 με 2 : «MΟΛΙΣ ΞΥΠΝΗΣΑ» . Ο ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, η ψυχή του MUZINE, του πιο όμορφου και καλαίσθητου μουσικού περιοδικού που βγήκε ποτέ στη χώρα μας, ανοίγει τα μάτια του κι ανοίγει την μέρα μας με μουσικές πανέμορφες, χωρίς πολλά λόγια, με πολλά δώρα κάθε λογής και πολύ γενναιοδωρία. Μουσική και καλή καρδιά.

2 με 4 : «ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ» . Η εκπομπή που αγαπήσαμε μέσα από το διαδίκτυο, το πιο ψύχραιμο ηχητικό ταξίδι των ημερών μας, το «Τεχνηέντως» του Αυγουστίνου Ζενάκου, που έχουμε τη τιμή να αναμεταδίδουμε σε συνεργασία με το μοναδικό έγκυρο πόρταλ το www.thepressproject.gr και την πιο ρομαντική δημοσιογραφική παρουσία στη πεζή ζωή μας και τους σκοτεινούς κι άραχνους καιρούς μας

4 με 6 : «SO MANY ΑFTERNOONS» η Dana Nuanc ανακαλύπτει καινούργιους και παλαιότερους ήχους της ελληνικής μουσικής σκηνής και τους αναμειγνύει με αγαπημένα ακούσματα, συνεντεύξεις των δημιουργών τους και νέα για ενδιαφέρουσες συναυλίες και events της εβδομάδας που έρχεται.

6 με 8 : «ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ». Ο σεμνός και πολυτάλαντος Άκης Καπράνος, επηρεασμένος από το ντοκιμαντέρ για τον Σένα, πατάει γκάζια σε έρημα τοπία
με πανέμορφους ουρανούς κι ανοικτούς ορίζοντες.

8 με 10 : «TA ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ»/ ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ένα γνήσια όμορφο παιδί της μουσικής, κοιτά τον κόσμο γύρω του και τον στολίζει με καλόγουστες μουσικές, ελπίζοντας να κρυφτεί η ασχήμια των ημερών μας, δίνοντας μας ταυτόχρονα κουράγιο να αντέξουμε τα χειρότερα…

10 με 12: Salonique Uber Realism (διαβάζεται : Σαλονίκ Ιμπερ Ρέλαισμ) σημερα ετοιμαστειτε για ανωμαλες προσγειώσεις, κοντρα ξυρισμα και κουρέματα γουλί. Και οσοι συνωστίζονται ακομη στα σύννεφα , αυτοι θα ειναι οι πιο ατυχοι. Γιατι και τα συννεφακια , φούσκες ηταν και ξεφούσκωσαν. Καλωσορίστε στο κενό αέρος μαζι μας απο τις 10-12μμ με τον Τελλο Φίλη

12 με 2 : «ΣΤΑ ΚΡΥΑ ΤΟΥ ΛΟΥΤΡΟΥ» / ΒΑΡΟΝΟΣ ΟΡΣΟΝ. έρχεται η χειρότερη εκπομπή όλων των εποχών από την ανακάλυψη του ραδιοφώνου μέχρι και σήμερα, με περγαμηνές αθλιότητας, φαυλότητας και ξιπασμού. Μια ευκαιρία να ανακαλύψετε ότι και τα «χειρότερα» ζουν και βασιλεύουν στις μέρες μας κι ότι τα φυλακτά, οι προσευχές και οι βασκανίες είναι μάλλον άχρηστες μπροστά στον ανείπωτο τρόμο του έξω από εδώ.

Αν δεν μπορείτε να μας δείτε
Ακούστε μας

Αν δεν μπορείτε να μας ακούσετε
Φανταστείτε μας

ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΡΩΤΑ ΑΠ' ΟΛΑ

Κάντο XLV

Με την τοκογλυφία,
δεν φτιάχνουν σπίτια οι άνθρωποι γερά:
η κάθε πέτρα λαξεμένη και βαλμένη στη θέση της σωστά
να στρώσει απάνω ο σοβάς, να δέσει
ο σκελετός, να κάτσουν τα στολίδια.

Με την τοκογλυφία
δεν ζωγραφίζουν οι άνθρωποι
παράδεισους στις εκκλησίες
μετά βαΐων και κλάδων,
την παναγιά να δέχεται τον άγγελο εξ ουρανών
κι απάνω εκεί στο πρόχειρο μολύβωμα να λάμπει
το φωτοστέφανό της.

Με την τοκογλυφία
δεν αξιώνονται οι άνθρωποι Γκονζάγα,
κληρονόμους, παλλακίδες,
δεν φτιάχνονται οι εικόνες για ν’ αντέξουν
στον χρόνο και να μας αντέξουν
φτιάχνονται για να πουληθούν αμέσως
και πουλιούνται

Με την τοκογλυφία,
κρίμα μεγάλο κι άδικο ενάντια την φύση,
κάτι μπαγιάτικα αποφάγια το ψωμί σου
χάρτινο το ψωμί σου,
χωρίς το στάρι των βουνών και το σκληρό αλεύρι.

Με την τοκογλυφία χοντραίνει η μολυβιά.

Με την τοκογλυφία ξεχαλινώνονται οι γραμμές
κι οι άνθρωποι δεν βρίσκουν τόπο να φωλιάσουν.
Η πέτρα τρώει το λιθοξόο
κι ο αργαλειός τον υφαντή.

Με την τοκογλυφία
δεν φτάνει το μαλλί στην αγορά
και δεν αφήνει κέρδος το κοπάδι με την τοκογλυφία.
Μάστιγα, μάστιγα μεγάλη αυτή η τοκογλυφία
στομώνει τη βελόνα στο χέρι της κυράς
και σταματά το ακούραστο αδράχτι.
Δεν γίνεται Πιέδρο Λομπάρδο
ούτε κρασί με την τοκογλυφία.
Ντούτσιο δεν γίνεται ούτε Πιερ ντελά Φρανσέσκα
και Χουάν Μπελίν και Λα Καλούνια
ζωγραφιστή με την τοκογλυφία.
Αντζέλικο δεν γίνεται, δεν γίνεται Αμπρότζιο Πρέντις,
ούτε εκκλησία πέτρινη,
κι απάνω από την πύλη σμιλεμένο: Αγαπάτε Αλλήλους.

Άγιο Τρόφιμο… όχι, ασφαλώς, με την τοκογλυφία.
Και Άγιο Ιλαρίωνα… όχι, βεβαίως, με την τοκογλυφία.
Σκουριάζει η σμίλη με την τοκογλυφία.
Σκουριάζει η τέχνη κι ο τεχνίτης,
τρώει το νήμα ο αργαλειός,
κανείς δεν ξέρει πια να κάνει τα χρυσοκεντητά ,
έχει λεκέδες το γαλάζιο, σκορπίζεται το κρεμεζί,
Μέμλινκ δεν βρίσκει πια το σμαραγδί.

Έσφαξε η τοκογλυφία μες τη μήτρα το παιδί,
στόμωσε του νέου την ορμή,
την άνοια, την παράλυση έφερε στο κρεβάτι,
πήγε και ξάπλωσε ανάμεσα στη νύφη
και τον γαμπρό της

ΠΑΡΑΦΥΣΗ

Έφεραν πόρνες στην Ελευσίνα,
σερβίρουν πτώματα…
έτσι προστάζει η τοκογλυφία.

• Σκλάβος είναι αυτός που περιμένει να έρθει κάποιος να τον ελευθερώσει.

• Ο ναός είναι ιερός επειδή δεν είναι προς πώλησιν.

• Μπορείς να καταλάβεις τον κακό κριτικό από το γεγονός ότι αρχίζει και μιλά για τον ποιητή και όχι για το ποίημα.

• Δεν υπάρχει κανένας λόγος να αγαπά κάποιος το ίδιο βιβλίο στα δεκαοκτώ και στα σαράντα οκτώ του χρόνια.

• Αν κάποιος μάθει καλά Ελληνικά, μπορεί να βρει σχεδόν ολόκληρη την ποίηση στον Όμηρο.

• Καλοί συγγραφείς είναι αυτοί που χρησιμοποιούν μια γλώσσα αποτελεσματική. Που είναι δηλαδή καθαρή και ακριβής.

• Ποιητές, που δεν τους ενδιαφέρει η μουσική, είναι -ή γίνονται- κακοί ποιητές.

Ο Έζρα Ουέστον Λούμις Πάουντ (Ezra Weston Loomis Pound) γεννήθηκε στο Χέϊλι, Άϊνταχο, ΗΠΑ στις 30 Οκτωβρίου 1885 και απεβίωσε τη 1 Νοεμβρίου 1972 στη Βενετία.